แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ หนัง แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ หนัง แสดงบทความทั้งหมด

วันจันทร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

หนีตามกาลิเลโอ


เพิ่งได้ดูเรื่องนี้มา ฮูเร่! สนุกดีนะ เราชอบมากๆ เลย ผู้กำกับหนังเรื่องนี้ก็คือคนเดียวกับ Seasons Change นั่นแหละ ขี้เกียจจำว่าชื่ออะไร แต่จะบอกว่าตาคนนี้ทำหนังเรื่องไหนเป็นได้ตรงกับชีวิตเราช่วงนั้นพอดี อย่างตอนเรื่องแรกนั่นก็รู้สึกจะดูตอนปี 1 ซึ่งกำลังแซ้ดเล็กๆ ที่มาเรียนวิศวะ เนื้อเรื่องของพระเอกเรื่องนั้นมันช่างตรงสุดๆ พอมาเรื่องนี้ก่อนอื่นขอแนะนำว่าคนที่เคยไป Work & Travel ห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวง เพราะความรู้สึกของการเป็นคนนอกในต่างแดน หรือพูดง่ายๆ คือเป็นกะเหรี่ยงนั่นเอง ในเรื่องนี้ช่างสื่อได้ดีเหลือเกิน (จริงๆ อาจไม่ได้ดีเท่าไหร่หรอกแต่เผอิญไม่มีหนังเรื่องไหนที่นำเสนอด้านนี้เลย) พฤติกรรมของเด็กไทยอันลือเลื่องอย่างเช่นด่าฝรั่งต่อหน้าด้วยภาษาไทยเพราะมันฟังไม่รู้เรื่อง หรือนิสัยภาคภูมิใจกับการได้ลักเล็กขโมยน้อยและไม่เคยมองว่ามันเป็นเรื่องผิดตรงไหน เราดูไปก็ได้แต่อุทานว่า ...ข้าก็เคยทำแบบนี้มาแล้ว เอาเป็นว่าโดนมากมายขอบอก


เราอยากพูดถึงนักแสดงเรื่องนี้มาก เริ่มจากต่ายก่อนละกัน จะพูดว่าเล่นดีที่สุดในเรื่องก็คงจะไม่เกินจริงไปนัก เธอคนนี้สามารถจริงๆ ขอการันตี เพราะนอกจากบุคลิกจริงจะดูคล้ายๆ กับตัวละครแสนห่ามและหัวแข็งของเธอแล้ว ซีนอารมณ์ทุกอันก็แสดงได้ขาดลอย ซดน้ำตาโฮกๆ กินอิ่มละงานนี้ แววนักแสดงวัยรุ่นตัวแม่เริ่มจับสุดๆ ต่อมาก็เต้ย แลคโต๊ะ! น่ารักมาก แบบอภิมหาโศกวิโยคภัยมากจริงๆ อะ คือเหมือนไม่ได้แสดงเพราะเป็นคนแบบนั้นจริงๆ บ๊องๆ โก๊ะๆ แต่เจือกไม่หยุดน่ารักเลยซักวิอะ ไม่รู้จะบรรยายยังไงไปดูเอาเองละกัน แค่จะบอกว่าเห็นคาแรคเตอร์เต้ยแล้วนึกถึงเพื่อนหลายๆ คนที่เคยไปเวิร์คด้วยกัน นิสัยหลายคนเป็นแบบตัวละครนี้จริงๆ สุดท้ายก็เรย์ ก็อีกคนที่หยั่งกะไม่ได้แสดง คือติสท์แตกเป็นอาจิณอยู่แล้ว ก็เลยเห็นยังไงก็หยั่งงั้นแหละ


เรื่องนี้มีหลายซีนที่ประทับใจมาก เราชอบฉากที่เต้ยโดนตำรวจจับมาก คือดูแล้วมีอารมณ์ร่วมสุดๆ เพราะแอบมีประสบการณ์ตรงนิดนึง ตอนนั้นเด็กไทยถูกไล่ออกจากงานอะแล้วบรรยากาศมันแบบนี้เลย คือเราก็ได้แต่ยืนมองเพื่อนเซ็นเอกสารแล้วก็เดินออกไป อยากจะช่วยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ขณะที่ฝรั่งแถวนั้นมันก็ยืนมองแค่กะเหรี่ยงคนหนึ่งที่โดนไล่ออกจากงานอะ ความรู้สึกมันคอยย้ำว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเรา เราเป็นเพียงคนนอกในประเทศของเขาและไม่มีใครจะใส่ใจช่วยเหลืออะไรเราหรอก เหงาได้อีก อีกฉากที่แนวมากคือตอนที่สื่อสารในร้านขายยาด้วยทอล์คกิ้งดิกท์ ที่กดเสียง f*ck you ซ้ำๆ พร้อมกับกล้องที่แพนออกมาด้านนอกร้านนี่ฮาปนเศร้าสุดๆ อีกฉากไอเดียเจ๋งๆ ก็ตอนชูป้ายภาษาไทยบนถนนชองซาลิเซ่นั่นแหละ ช่างคิดแถมโรแมนติกดี นอกนั้นซีนอารมณ์ทั้งหลายที่ต่ายโซโล่เดี่ยว ก็เศร้าได้โล่ ยอมรับว่าอินอย่างแรง รวมถึงตอนที่เต้ยทำอะไรก็ตามบ้าบอคอแตก อยากจะบอกนะว่าขำมาก น่ารักตะพึดตะพือ และเหนือสิ่งอื่นใด เพลงแค่ได้คิดถึงของญารินดาในฉากจบ กรี๊ด! ยอดเยี่ยมที่สุด ในที่สุดก็มีคนเล็งเห็นถึงความวิจิตรทุกกระเบียดนิ้วของเพลงนี้เสียที เข้ากั๊นเข้ากันกับฉากหลังของยุโรป และมิตรภาพอันงดงามของสองสาว


ก็ขอฝากให้ไปดูเรื่องนี้โดยเฉพาะคนที่เคยมีประสบการณ์เป็นกะเหรี่ยงในต่างแดน เรื่องนี้มันไม่สมบูรณ์แบบหรอก ข้อบอพร่องถ้าจะให้พูดจริงๆ ก็เยอะแหละ แต่ความโดนใจมันบังตาไปหมดแล้ว เราชอบเรื่องนี้มากกว่า Seasons Change อยู่มากด้วยความที่มีธีมที่ทั้งแปลกและแตกต่าง บอกเล่าเรื่องราวที่ไม่เหมือนใครซึ่งเป็นแง่มุมที่ช่วยเตือนสติใครหลายๆ คนได้ดีมาก สองสาวมีต้นเหตุในการเดินทางด้วยกันครั้งนี้แตกต่างกัน แต่เหมือนกันตรงที่ต่างก็เดินทางเพื่อพิสูจน์บางสิ่ง (ก็เลยเป็นที่มาของชื่อกาลิเลโอ) อย่างไรก็ดีสิ่งที่ทั้งสองได้พิสูจน์ว่าแล้วเป็นสัจนิรันดร์ กลับเป็นมิตรภาพของเธอทั้งสองแทน


...จบซะเน่าเชียวกรู

วันจันทร์ที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

Dead Poets Society

สำหรับ blog นี้เราอยากจะกระแดะเขียนเป็นภาษาอังกฤษ เนื้อหาอาจขาดๆ หายๆ เพราะนึกไว้ตั้งแต่ตอนดูจบใหม่ๆ โน่นเลยลืมเกือบหมดแล้ว มีสปอยล์นะแต่ก็นั่นแหละ ดูพร้อมกันหมดนี่เนอะ

I was so glad that after watching Dead Poets Society for a while it didn't come across as one of those 'Hey! I'm a new teacher with weird teaching technique who somehow manages to make my class win at something and y'all are gonna love me' movies. This film saved itself quite well from falling into that lame category thanks to high-degree drama towards its ending which I personally thought was the crucial factor to take this Academy-Award nominated movie to the next level. If certain graph were plotted to show changes of emotion along the length of the film, a steady line would be drawn from the start until the climax in its third quarter, the death of Neil, where every characters' emotion peaked and since then was literally one hell of a tear festival, when a graph would change into a crazy line like pulses of someone who has a heart attack.

Robin Williams as Mr. Keating was surprisingly subtle and fairly convincing. Considering it's a challenging role particularly for a comedian, so there's no wonder why he got nominated for Best Actor award, but frankly watching this movie, I couldn't care less about him because, you know, it's Robin Williams after all. The cast of students was good but I'm not gonna go through them one by one since I have no idea who these actors are, well, except Ethan Hawke, Uma Thurman's ex-husband who now looks like a random UK rock band's guitarist who's always on crack. His boyish look back then surprised me so hard but that's not so important as the story of his character, Todd, who I relate to the most. Yes, I used to be one of those quiet and introvert guys and I still am, so the scene when Todd was dragged by Mr. Keating to the front of the class to spontaneously come up with poems was undoubtedly my favortie scene and the best moment of the film so far. I'm not gonna lie that I was literally about to give him a big round of applause as if I were in that classroom in 1959.

Mr. Keating is no hero. I appreciate that the movie didn't make any judgement on him and I couldn't ask for the better ending than in which Mr. Keating felt regretful of what he might have influenced his students and was finally terminated from the school. It's such a heart-warming yet realistic ending that didn't spoil viewers with excessive daydreaming or fit in happily ever after cliche because there was something much more beautiful in this film than just a rainbow spewing. At least in this last goodbye not only the students learnt a great deal from their teacher but Mr. Keating himself also experienced the lesson of his lifetime from his 16-year-old students.

วันพฤหัสบดีที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2552

Up Blog

เพิ่งได้ดูหนังอนิเมชั่นของพิกซาร์เรื่องล่าสุด Up แล้วประทับใจมากมายก่ายกอง แต่จะว่าไปเราก็ประทับใจมันทุกเรื่องอะนะหนังพิกซาร์เนี่ย

เต็มอิ่มกับปรัชญาชีวิตแบบผู้ใหญ่กับบทหนังที่ลงตัวที่สุดชิ้นหนึ่งในประวัติศาสตร์วงการภาพยนตร์ใน Ratatouille

หลงใหลไปกับนิยามความรัก การผจญภัย และสุดยอดการออกแบบตัวละครของสองหุ่นยนต์หัวใจโต๊โตพร้อมเหล่าผองเพื่อนใน WALL·E

ล่าสุดก็นี่เลยจ้า Up

ที่เอาโปสเตอร์หนังเวอร์ชั่นนี้มาลง ก็เพราะว่าเรารักตัวละครตัวนี้จังเล้ย โฮ่งๆ (ในรูปนี้ใส่ปลอกคอหมาจ๋อย)

มันชื่อ Dug เป็นน้องหมาพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์แสนรู้แถมพูดได้ด้วยเพราะว่ามันติดปลอกคอแปลภาษา แน่นอนเราชอบมันเพราะเรารักหมา แต่ที่ถูกใจเป็นพิเศษก็คือทางทีมงานเขาศึกษาพฤติกรรมสัตว์มาดีมากเลย เพราะโดยธรรมชาติแล้วน้องหมาพันธุ์นี้จะเป็นมิตรมากกก เรียกว่าเป็นมิตรจนเกินเหตุขนาดว่าเจอโจรเข้าบ้านมันยังไปจะเล่นกับเขาแทนที่จะเห่าไล่ล่ะคิดดู แล้วก็มีนิสัยแอคทีฟ แสนจะลุกลี้ลุกลน ไฮเปอร์นั่นเอง นิสัยเหล่านี้ล้วนสะท้อนลงในคำพูดของเจ้า Dug เรียกว่าถ้าน้องหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์เกิดจะพูดภาษาคนขึ้นมาได้จริงๆ มันจะต้องพูดแบบนี้แน่นอน ประโยคเด็ดสุดโดนใจได้แก่ตอนที่เจ้า Dug พบกับคุณปู่ Carl เป็นครั้งแรกมันพูดว่า "My name is Dug. I have just met you, and I love you." 555+ น่าร้ากกกง่ะ

มาว่าต่อกันที่ตัวหนังบ้าง มันเป็นหนังที่ดีมาก คอมเฟิร์ม ข้อแรกเลยคือเทียบกับหนังพิกซาร์เรื่องอื่นแล้วมันตลกมากกก คือจำได้ว่ามีช่วงหนึ่งในหนังเรานั่งขำเป็นวรรคเป็นเวร ประมาณว่าจะตาย ไม่ไหวแล้ว เพราะมุกมันมาแบบติดๆ กันเป็นซีรี่ย์ ทั้งหมาทั้งนกทั้งเด็ก หัวเราะกันแทบเป็นลมเลยทีเดียว อีกข้อคือมันเป็นหนัง coming of age หรือหนังที่แสดงการก้าวผ่านวัยต่างๆ ของตัวละคร ที่ซึ้งกินใจจนแทบไม่อยากเชื่อว่านี่มันการ์ตูนนะ คนดูอย่างเราต้องคอยสำรวจเรื่องราวชีวิตพร้อมทั้งเอาใจช่วยตัวละครทั้งหลายซึ่งนำมาสู่บทเรียนชีวิตมากมายให้ร่วมซาบซึ้งและนำไปขบคิด ตอนต้นเรื่องก็เลยเกือบจะป้อยไปหนึ่งรอบ ยิ่งตอนท้ายๆ นี่มาอีกหลายๆ ทีจนแบบปริ่มๆ แล้ว แต่ยังไม่ไหลนะ อิอิ (หมายถึงน้ำตาจ้ะ ห้องน้ำน่ะเข้าแล้วก่อนเข้าโรง)

อย่างไรก็ตามมันยังไม่คมคายเพียงพอ คือด้วยความที่มันเป็นการ์ตูน ขอบเขตให้เล่นสนุกมันจึงขยายกว้างกว่าหนังทั่วไปซึ่งเรื่องนี้ใช้ซะเกือบสุด ช่วงหลังๆ เลยรู้สึกว่าหนังทำตัวขบขันเกินงามไปนิด จนทำให้ภาพรวมสูญเสียความสมบูรณ์ไปนิดหน่อย แต่เราคิดว่ามันยังดูสนุกกว่า Ratatouille ที่แม้จะงดงามลงตัวมากเพียงใดแต่ถ้าเด็กเข้าไปดูอาจมีหลับ นับว่าดูสนุกและอยากดูซ้ำได้พอๆ กับ WALL·E นั่นก็เพราะความน่าหลงใหลของตัวละคร เราขอยกย่องพิกซาร์เลยสำหรับการออกแบบตัวละครให้เป็นที่รักของคนดูได้เข้าขั้นเมพขิงๆ

สรุปสั้นๆ ว่า ณ จุดนี้ ปลาบปลื้ม Up มากๆ ขอแนะนำให้ไปดูกันโดยถ้วนหน้าเด้อขรั่บเด้อ

ป.ล. รักน้องหมา Dug จังเงย