แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ จิปาถะ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ จิปาถะ แสดงบทความทั้งหมด

วันศุกร์ที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2552

I lost a friend.

เพื่อนของเราคนหนึ่งเสียชีวิต...

เมื่อเช้าตอนกำลังนั่งเรียนพาราเลล พี่จ๋าโทรศัพท์มาแจ้งข่าวร้ายนี้กับเรา พี่จ๋าบอกว่าพี่เปียเสียแล้ว วูบแรกตอนนั้นในหัวเราคือ เห้ย! บ้าเหอะ ไม่เชื่อ ตอนนั้นพี่จ๋าเองก็ยังไม่แน่ใจว่าข่าวนี้จริงหรือเปล่า อย่างน้อยเราสองคนก็เลือกที่จะไม่เชื่อแบบนั้น แต่แล้วมันก็คือความจริง พี่เปียจากไปแล้วจริงๆ ด้วยอุบัติเหตุรถยนต์ที่หาดใหญ่บ้านเกิดของพี่เขา เมื่อวันพุธที่ผ่านมา

เรารู้จักพี่เปียตอนไปเวิร์คตอนปี 1 เราสนิทสนมกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ พี่เปียเป็นหนึ่งในไม่กี่คนตั้งแต่เราเคยพบมาที่ดูดีออกมาจากภายในอย่างแท้จริง ไร้หน้ากาก ไร้การเสแสร้ง มีเพียงความใสซื่อสะท้อนออกมาจากจิตใจอันบริสุทธิ์ พี่เปียพูดจาเนิบนาบ มีรอยยิ้มที่น่ารักบนใบหน้าเสมอๆ และเป็นคนอบอุ่นที่ทำให้ทุกๆ คนรู้สึกสบายเมื่ออยู่ด้วย จำได้ว่าเวลาเราหลงๆ ลืมๆ หรือมีเรื่องอะไรเดือดร้อน พี่เปียจะเป็นคนที่ห่วงใยในปัญหาของเราอย่างจริงจัง และเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเรามากที่สุดคนหนึ่ง

เมื่อเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา เราเพิ่งไปร่วมแสดงความยินดีที่พี่เปียสำเร็จการศึกษาจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล บรรยากาศในวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ การโอบกอดกัน ถ้อยคำแสดงความยินดี ถ้อยคำขอบคุณ และรอยยิ้มน่ารักอันคุ้นเคยของบัณฑิตใหม่ในกล้องถ่ายรูปของเรา ไม่นึกเลยว่านั่นจะเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่เราจะได้เห็น และคำร่ำลาในวันนั้นจะกลายเป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย

สวรรค์คงมีงานล้นมือจริงๆ ถึงได้พรากพี่เปียไปจากพวกเราเร็วขนาดนี้ โลกคงจะเป็นที่ที่น่าอยู่น้อยลงในวันนี้เมื่อมีคนดีๆ อีกหนึ่งคนต้องจากไป และสวรรค์คงจะเป็นที่ที่น่าอยู่ขึ้นเมื่อได้มีโอกาสต้อนรับนางฟ้าคนใหม่ผู้มีจิตใจแสนงดงามคนนี้

หลับให้สบายนะครับ พี่เปีย

วันพฤหัสบดีที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2552

ลิฟท์ค้าง

วันนี้ตอนกำลังจะขึ้นไปเรียน SE ปรากฎว่าไฟดับ ลิฟท์ก็เลยค้างจ้ะ ในลิฟท์มีเราและเพื่อนๆ แล้วก็มีอาจารย์อีกท่านหนึ่งกับพี่ๆ TA อีก 2-3 คน ระหว่างที่ค้างเพื่อนๆ ก็ไม่มีทีท่าตื่นตระหนกกันเลย คุยกันขำขันโดยมีคนที่ยืนรอลิฟท์อยู่ร่วมวงหัวเราะเฮฮาผ่านอินเตอร์คอม ส่วนเราตอนนั้นยอมรับว่ากลัวอะ รู้ตัวก็วันนี้ว่ากลัวที่แคบ ยิ่งติดอยู่ในกล่องเล็กๆ คนแน่นๆ อากาศน้อยแถมยังมืดอีก ก็เลยแอบพานิคเล็กๆ แต่แล้วก็ผ่านไปด้วยดี สิริรวมเวลาไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ ออกมาจากลิฟท์มีคนปรบมือให้อีกต่างหาก เพื่อนๆ ออกมายังคุยกันต่อว่าเย็นนี้ทุกคนจะเอาเรื่องนี้มาเขียน blog กันเถอะ 555+

ป.ล. ตอนนี้เรากำลังติดเด๊กซ์เตอร์สุดฤทธิ์ ซีซั่นแรกว่ามันส์แล้ว ถึงซีซั่น 2 นี่ตายไปเลย ดีกรีความสนานพุ่งปรี๊ดปรอทแตกกระจาย ไอ้เด๊กซ์เตอร์ในซีซั่น 2 นี่บอกได้คำเดียวว่ามันทำตัว แร๊งง์ แรงมาก เพื่อนๆ คนไหนสนใจอยากเป็นโรคติดต่อเดียวกันกรุณาแจ้งความจำนง ณ ที่นี้ ข้าพเจ้าจะฝึกไรท์ดีวีดีจัดส่งให้เป็นการด่วน (แอบโฆษณาชวนเชื่อประหนึ่งโครงข่ายแอมเวย์) ระหว่างนี้ขอเชิญชมคลิปซีนโปรดของเรา สาบานได้ว่านี่มันพระเอกนะ แรงได้อีก

วันพุธที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2552

Dexter


ป่านนี้เพื่อนๆ คงรู้กันหมดแล้วนะว่าเรากำลังบ้าซีรี่ย์สเรื่องนี้มาก เพราะแน่นอนว่าเวลาเราบ้าอะไรเรามักจะป่าวประกาศให้ชาวบ้านเขารู้กันอยู่แล้ว 555+


Dexter เล่าเรื่องราวของเด๊กซ์เตอร์ มอร์แกน ชายหนุ่มผู้ทำงานเป็นนักวิเคราะห์การกระจายตัวของเลือดในที่เกิดเหตุให้กับตำรวจในไมอามี่ เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีของเด๊บ ตำรวจสาวที่ทำงานที่เดียวกับเขา เขาทำหน้าที่เป็นแฟนหนุ่มที่ดีของริต้า แม่ม่ายสาวลูกติดผู้มีอดีตอันขมขื่น เขาเป็นที่รักของเพื่อนๆ ทุกคนที่ทำงาน แต่ไม่มีใครล่วงรู้ความลับอันดำมืดของเขา แท้จริงแล้วในยามกลางคืนเขาเป็นฆาตกรต่อเนื่องผู้ไล่ฆ่าเหล่าอาชญากรที่กฎหมายไม่สามารถเอาผิดได้


อ่านอย่างนี้แล้วคงรู้ว่าไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนดีอะไร เขาไม่ใช่ฮีโร่ แต่เขาเป็นพระเอกของเรื่อง คาแรคเตอร์ของเด๊กซ์เตอร์นั้นน่าสนใจมากๆ ตรงที่เป็นพระเอกในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน เราการันตีเลยว่าระหว่างที่ดูแทนที่เราจะลุ้นว่าตำรวจจะตามจับเด๊กซ์เตอร์ได้มั๊ย กลับกลายเป็นว่าเราต้องเอาใจช่วยเด๊กซ์เตอร์ให้อยู่ร่วมในสังคมได้โดยไม่ถูกจับซะก่อน สไตล์การเล่าเรื่องเองก็มีส่วนช่วยในการขัดเกลาคาแรคเตอร์ตัวนี้พอสมควรเลย คนดูจะมองทุกอย่างผ่านมุมมองของเด๊กซ์เตอร์ เราจะได้ยินเสียงความคิดของเขา (ซึ่งขอบอกว่าตลกและกวนตีนมาก) และอย่าเข้าใจผิดว่ามันเป็นซีรี่ย์สหฤโหดเลือดสาดปานนั้น คิดดูขนาดคนที่ดูหนังผีไม่ได้เพราะกลัวขี้หดตดหายอย่างเรายังดูได้เลย แต่เรื่องนี้อาจจะเต็มไปด้วยฉากเซ็กซ์โจ๋งครึ่มหรือคำผรุสวาท F word กระจายกันว่อนก็เท่านั้นเอง ความโหดที่ถูกลดลงไปถูกแทนที่ด้วยการเดินเรื่องรวดเร็วและน่าติดตามสุดๆ บวกกับดีกรีความตลกร้ายแบบเต็มสูบที่ดูแล้วเหมือนกำลังยิ้มทั้งๆ ที่มีเลือดเปื้อนหน้าอยู่ยังไงยังงั้น


อีกอย่างที่ชอบมากๆ คือนักแสดงนำ Michael C. Hall ผู้รับบทเป็นเด๊กซ์เตอร์คือเทพของแท้ บร๊ะเจ้าชัดๆ คือดูแล้วไม่คิดเลยว่าตานี่กำลังแสดงอยู่ เพราะบุคลิกท่าทางทุกอย่างคือเด๊กซ์เตอร์เลย ชีวิตจริงเขาคงจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องก็ได้มั้ง ก็เลยงงว่าจากที่แอบไปอ่านดูส่วนมากได้แต่เข้าชิงรางวัลนักแสดงชายทั้งเอมมี่ แสค ลูกโลกทองคำแต่ยังไม่เคยชนะซะที หวังว่าจะได้บ้างเร็วๆ นี้เพราะเราเชียร์สุดใจ


สุดท้ายนี้มีคลิปมาฝาก เป็นไตเติ้ลที่เปิดก่อนฉายซีรี่ย์สทุกตอน เด็กดูได้ผู้ใหญ่ดูดี แต่อาจจะต้องอาศัยจินตนาการนิดๆ แล้วจะรู้สึกถึงความจิตเล็กๆ ของมัน ดูแล้วรู้เลยว่าไอ้เด๊กซ์เตอร์นี่มันฆาตกรชัดๆ




วันอังคารที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2552

Today It is

ในที่สุดก็ถึงวันสอบจริง เห้อ... ไม่อยากจะเล่าเลยอะเพราะยิ่งคิดย้อนไปก็ยิ่งเจอโน่นเจอนี่ที่ทำผิด เซ็งมากๆ เลยอะอุตส่าห์ขยันอ่านอยู่หลายเดือน ถึงตอนสอบจริงจะพอควบคุมสติได้บ้างอะไรบ้าง แต่ก็ยังพลาดโน่นพลาดนี่เยอะแยะไปหมด เปปทีนก็อุตส่าห์ซื้อกินนะ เสียใจจัง...

สรุปว่าตอนนี้ขอไม่เล่าอะไรมากมายดีกว่าเพราะไม่อยากรื้อฟื้น ได้แต่รอผลไป ยังไงก็กลับไปแก้อะไรไม่ได้อยู่ดี ทำไมเวลาเราตั้งใจกับอะไรมากๆ แล้วต้องลงเอยอย่างนี้ทุกทีเลยสิน่า เอาเถอะๆ อย่าไปคิดมากเลย ยังไงก็สอบใหม่ได้ถ้าไม่พอใจ มีใครอยากจะพอสงเคราะห์เงินทุนมั๊ยจ๊ะ อิอิ

วันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

You shouldn't end a sentence with a preposition at.

เราดู 30 Rock แล้วขำกับประโยคนี้มาก

You shouldn't end a sentence with a preposition at.

แค่นี้แหละจบ ขำมั๊ยอะ จะมีใครเข้าใจเรามั๊ยเนี่ย

วันพฤหัสบดีที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2552

Softbank

Softbank เป็นบริษัทขายโทรศัพท์มือถือที่ญี่ปุ่น เขามีโฆษณาที่น่าสนใจมาก เคยทั้งดึงตัวดาราฮอลลีวูดดังๆ ทั้งแบรด พิทท์ แล้วก็แคมเมรอน ดิแอซ มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้ แต่โฆษณาชุดที่โด่งดังยาวนานสุดๆ เรียกว่าเห็นได้ทั่วไปเลยทั้งตามป้ายโฆษณา หรือจะเป็นโฆษณาทีวี เห็นจะเป็นเรื่องราววุ่นๆ ของครอบครัว The Whites นี่แหละ ซึ่งครอบครัวนี้ประกอบด้วย ลูกสาวชาวญี่ปุ่นทำงานเป็นพนักงานขายของ Softbank, ลูกชายเป็นคนดำ?! ทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือน, คุณแม่เป็นแม่บ้านชาวญี่ปุ่น, และคุณพ่อเป็นหมาสีขาว!!!

ตามป้ายโฆษณาตามที่ต่างๆ เช่น ย่านชอปปิ้ง สถานีรถไฟ หรือบนขบวนรถไฟ ก็จะมีรูปคุณพ่อหมา (ตัวจริงชื่อไคคุง ซึ่งโด่งดังมากมาย กลายเป็นมาสคอตของแบรนด์ไปแล้ว) แต่งตัวต่างๆ นานาตามแคมเปนโฆษณาในช่วงเวลานั้นๆ อย่างอาจจะใส่ชุดนักเบสบอล บางทีก็สวมหมวกตำรวจ เรียกว่าใครได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นต้องได้เห็นหน้าค่าตาคุณพ่อหมาสักครั้งหนึ่งแน่นอนเลยทีเดียว งั้นมาลองดูโฆษณาที่ฉายตามฟรีทีวีบ้างดีกว่า มีซับไตเติลนะ จะได้ดูรู้เรื่อง ตลกมาก น่ารักดี


แน่นอนว่าเป็นใครก็ต้องสนใจกับไอเดียสุดบรรเจิดแบบนี้ นับเป็นแผนการตลาดที่ยอดเยี่ยมของเขานะ เพราะจริงๆ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมครอบครัว The Whites ต้องมีสมาชิกแต่ละคน (ตัว) พิสดารถึงเพียงนี้ แต่ประเด็นก็คือสุดท้ายแล้วแค่ทำให้คนสนใจและจดจำสินค้าได้ เท่านี้ก็บรรลุจุดประสงค์แล้วเนอะ

ป.ล. ลืมบอก น้องหมาบนหัว blog นี้ก็ไม่น่าจะเดายากนะว่าไปเอามาจากไหน